Менің Астанам

Астана…

Бұл қала мен үшін жай ғана астана емес. Бұл – арманның басталған жері.

Алғаш келген күнім әлі есімде. Астана мені суық желімен қарсы алды. Бірақ сол желдің өзінде бір ерекше жылылық бар еді. Бәлкім, ол – үміттің лебі шығар…

Көшелері кең, шамдары жарық. Әр ғимараттың өз тарихы, өз үні бар сияқты. Бәйтерек маған әрдайым биікке ұмтылуды еске салады. Ал Хан Шатыр – армандардың шатыры секілді.

Бұл қалада әр адам бір мақсатпен жүреді. Біреу – оқу үшін, біреу – жұмыс үшін, ал біреу – өзін табу үшін келеді. Мен ше? Мен бұл қалаға жүрегімді тыңдау үшін келдім.

Кейде түнде Есіл жағасында отырып, өмір туралы ойланамын. Су ағысы сияқты өмір де тоқтамайды. Бір сәт қуаныш, бір сәт мұң… Бірақ бәрі де өтеді.

Астана мені өзгертті.

Маған сабыр үйретті.

Армандаудан қорықпауға үйретті.

Бұл қалада мен өзімді жоғалтқандай да болдым, бірақ дәл осы жерде өзімді қайта таптым.

Астана – бұл жай қала емес.

Бұл – менің ішкі әлемімнің айнасы.

Сондықтан да мен үшін:

Астана – менің жүрегім.