ӨМІР — ҮЛКЕН ВОКЗАЛ

​(Эссе-толғау)

​Бүгін мен, Кенжебек, осы бір салтанатты сәтте терезе алдында тұрып, артта қалған жолыма көз жібердім. Көңіл шіркін жүйрік қой, бір сәтте мені осыдан талай жыл бұрынғы ең алғашқы бекетке — балалық шағымның вокзалына алып кетті.

​Алғашқы бекет: Балалық пен Пәктік

​Менің «Өмір» атты пойызым сонау балалықтың шуақты таңында қозғалған еді. Ол кезде дүние сондай кең, аспан сондай биік көрінетін. Вокзалдың бұл бекетінде менің ең алғашқы жолаушыларым — ата-анам мен туғандарым болды. Олар менің вагоныма махаббат пен сенімді толтырып берді. Содан кейін ауланың балалары, мектептегі сыныптастар қосылды. Біз пойыз ішінде асыр салып, жолдың соңы болады-ау деп ойламаған едік. Бірақ уақыт — қатал машинист. Алғашқы бекеттерден-ақ кейбір достарым өз жолдарымен басқа пойыздарға ауысып мініп, терезеден қол былғап қала берді.

​Орта бекеттер: Сынақ пен Сұрыптау (2015-2025)

​Пойыз жылдамдық алған сайын, терезе сыртындағы көріністер де ширай түсті. Әсіресе, 2015 жылдан бергі уақыт мен үшін үлкен белестер мен сынақтар бекеті болды. Бұл жылдар аралығында менің пойызыма небір «асыл адамдар» мінді.

​Біреулер маған қиындықта демеу болып, ақыл-кеңесімен жол көрсетті. Олардың айтқан «асыл сөздері» бүгінде менің өмірлік қазынама айналды.

​Біреулер тек уақытша қонақ болды: олар келесі бекеттен-ақ түсіп қалды, бірақ маған төзімділік пен сақтықты үйретіп кетті.

​Ал кейбір жандармен біздің жолымыз ұзаққа созылды. Олармен бірге талай белесті бағындырып, талай асудан астық.

​Мен осы жолда адамдарды тануды үйрендім. Біреулер сырттан келіп, жүрегіңе із қалдырады, ал енді біреулер жақын жүрсе де, жаныңа жат болып қалады екен.

​2026 жыл: Салтанатты аялдама

​Міне, бүгін, 2026 жылдың сәуір айында менің пойызым тағы бір үлкен бекетте аялдап тұр. Бұл — қорытынды жасау мен алға жоспар құру бекеті. Артыма қарасам — шаң басқан жолдар емес, адамдардың жүзі көрінеді.

​Маған жамандық жасағандарды — кешірдім, олар мені шыңдады.

​Маған жақсылық жасағандарға — басымды иемін, олар менің өмірге деген құштарлығымды арттырды.

​Жол-жөнекей терезеден қол былғап, бекетте қалып қойғандарды — сағынышпен еске аламын.

​Түйін

​Бүгін мен, Кенжебек, нық сеніммен айта аламын: менің жолымда кездескен әрбір жан — менің тағдырымның бір бөлшегі. Біз бәріміз бұл өмірде жолаушымыз. Біздің басты мақсатымыз — өз пойызымызды лайықты жүргізу және қасымыздағы жолаушылардың жүрегінде ізгілік қалатындай сөз сөйлеп, іс қылу.

​Алда әлі талай бекеттер бар. Менің пойызым тоқтамайды. Ал менің жадымда сол баяғы балалық шақтан бастап, бүгінге дейін кездескен әрбір жанның нобайы жүрегімде мәңгілікке сақталады. Себебі, тарихта қалатын — тек асыл сөз бен адамдық қасиет қана.