АҚЫН

Дүниенің жүзімен келеді адам,
Басы қара, дені сау, кемел, аман!
Дүниенің мұңымен барады ақын,
Қалатұғын түрі жоқ өлең одан.

Күніменен, түнімен жанады ақын,
Өлең-сөзден іздейтін ғаламатын.
Сәулеленіп кетеді сәулеге еніп,
Әуреленіп жасайды салауатын.

Келе жатыр бір ақын тағдырымен,
Дауылымен, қарымен, жаңбырымен.
Келе жатыр күллі әлем таң нұрымен,
Бара жатыр бір адам ән-жырымен.

Ақын деген кіршіксіз сәби, бала,
Батырың сол көнбейтін қағидаға.
Тербететін оны тек Жер-анасы,
Жылататын оны тек фәни ғана.

Жалғыз өзі жабығып барады ақын,
Ел-жұртының арқалап аманатын.
Өткелдерден өткеріп келеді адам,
Көшеде қар. Ойда мұң. Далада түн.

Келе жатыр бір пенде ән-көңілмен,
Орын таппай өзіне жер-көгіңнен.
Бара жатыр бір адам сенделумен,
Өлең іздеп барады мәңгі өмірден.

Келеді ақын дүние жүзіменен,
От алатын сәтімен тізіп өлең.
Көктемімен, жазымен, күзіменен,
Бабалардың қалдырған ізіменен.

…Жаңа ғана жайлауда гүл кешіп ем,
Дүниеден тағы бір күн көшірем!..
Бара жатыр бір адам «сүлдесімен»,
Келе жатыр бір ақын жыр, кешімен.

Тіршіліктің дәм-тұзын татып алып,
Келе жатыр бір адам асу алып.
Бара жатыр бір ақын өз еліне,
…Келе жатыр жасынның отын алып!

Әлем қандай әдемі көңілдегі,
Өлең қандай десеңші өмірдегі!
Дүниенің жүзінен өтеді ақын,
Бір-ақ рет жарқ етіп көрінгелі!