Ұлумен желпіп көкжиектің күлгін етегін,
Үнімді сілтеп ғарышқа, ғажап күйге енем.
Қасқыр емеспін қанменен қорек ететін,
Көк бөрімін, көк аспан астын билеген.
Бауырыма алып таудың самал-еркесін.
Түзде атады таңдарым....
Табанымменен тіреп тұрамын жер төсін.
Тұмсығымменен көтеріп көктің салмағын.
Уақыт басына айдаһар қонып азулы,
Қанымды сорды ғасырлар...
Ұлы даланың балбалдарына жазулы,
“Бөріге бөрі шаппайды” деген нақыл бар.
